در اینجا هدفم ارایه یک بیوگرافی به شیوه معمول نیست ، تنها سخنی کوتاه در بیان ارزش هنر یک هنرمند بزرگ دوران معاصر است ... انسانی شریف با نبوغی سرشار ...                          

دمیتری دمیتریوویچ شوستاکوویچ از بزرگان مکتب آهنگ سازی روس در ۲۵ سپتامبر سال ۱۹۰۶ در سن پترزبورگ دیده به جهان گشود .

شوستاکوویچ از ۱۹۳۸ تا ۱۹۷۰ در ذهن و افکار خود با نوعی از موسیقی زندگی می کرد که با گونه های دیگر آن متفاوت بود . با تلاش و تداوم تقریبا سی ساله ، او این امکان را یافت تا به آفرینش قطعاتی دست یازد که ما امروزه آنها را بسیار گرامی می داریم ، در طول این سالها شوستاکوویچ فرصتی برای جامه عمل پوشاندن به افکار و عقایدش یافت و آثار ماندگاری همچون مجموعه کوارتت های شماره ۷ تا ۱۳ را خلق کرد که برای اثبات ارزش موسیقیایی و تکنیک او بهترین مثال هستند . بخصوص کوارتت شماره سیزده که حرفهای بسیاری دارد و پرده از روی بسیاری از رنج ها و فریادهای بشر برمی دارد و ...

او در دوران زندگی خود با انواعی از تصورات کلیشه ای و محدود به ناچار آشنا شده بود ، و از همان دوران با جلوه های گوناگون افکار ارتجاعی و عوام پسند مبارزه می کرد . افکاری که با مهم نشان دادن عوامل منفی و کم ارج کردن کار و خلاقیت ، دینامیسم پیشرو را بی محتوا می کرد و با توصیه میانه روی و از بین بردن استعداد و نبوغ ، شوره زاری سترون را تدارک می دید و با ترویج مال پرستی و پول دوستی که از عوامل مهم جهان داری و زندگی حیوانی به شمار می رود کار خلاقه و انسانی متفکران و هنرمندانی را که درک آنها از حیطه زندگی روزمره فراتر می رفت به بیراهه می کشید . در این میان شوستاکوویچ به عنوان هنرمندی خلاق ، هیچ گاه نظر مساعدی نسبت به این افراد که مفسران موافق یا مخالف او بودند ، نداشت . زیرا آنها بنا به استنباط خود ، موسیقی او را گاه صلح جویانه و شاد که به رویایی شیرین و نسیمی خوش نواز شبیه بود توصیف کرده و زمانی آن را انعکاس افکار تیره و بدبینانه وی به شمار می آوردند .

شوستاکوویچ تمام این تعبیرات را اشتباه محض می خواند . او به خاطر روحیه اسلاویک خود که گرایش به سوی احساسات درد آور و عمیق را نفی نمی کند ، در بیان ژرف احساسات خویش موفقیتی چشم گیر به دست می آورد . در واقع او قواعد معمول و مرسوم را به دلیل محدودیت بیانی نپذیرفت و به اسلوبهای تازه روی آورد . وی این تصمیم سخت حساس را به خاطر پیروی از عقیده راسخش عملی می سازد ، مبنی بر اینکه هنر همیشه در فضایی آزاد که امکان نشر افکار فراهم باشد و اجازه بیان صریح و آشکار به صاحبان هنر و اندیشه و اربابان معرفت داده شود رشد می کند . با اینکه احتمالا برای خودش نیز تعریف و معنای خاصی از هنر مدرن تر یا پست مدرن و سبک متاخر وجود نداشت ، با این  همه به نوعی از موسیقی مدرن فراتر رفت و با تمایل به کاهش واسطه های موسیقیایی از قبیل ابزارها و سازها قابلیت درک جمله های موسیقی را تقویت کرد ... و این گونه بود که یکی از آخرین پیمایندگان موسیقی رمانتیک روس آگاهانه و هوشیارانه راه به سوی اعماق و فضاهای درونی صداهای آَشنا و بی برگشت می برد و به یکی از آسمانی ترین بیان ها در موسیقی جهانی دست یافته و اندیشمندان و هنرمندان را مورد خطاب قرار می دهد  .