^{آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز                           بهتر آن است که غفلت نکنیم از آغاز}

زندگی همچون اتاقی است با درهای بی شمار که از درون به جانب برون گشوده شوند.در پس هر در افقی است از آفاق درون ما که باید سیر و کشف شود و با هر کشف معرفت نفس به درجه ای والاتر ارتقاء یابد و انسان به حقیقت درون خود بیشتر واقف گردد.در پهنه هر افق گنجی نهفته است از گنج های بی شمار هستی و رازی از رازهای رهایی و دلخوشی و سرمستی؛ هر قدر راز پس پرده ژرفتر، پهنه جهان ماورای آن گسترده تر و به همان نسبت قفل و لولای در استوار تر و چهارچوب آن سترگ تر.برخی درها بی چفت و بست اند و با نسیمی و نگاهی گشوده شوند: در پس این درها فضایی است به بزرگی چند گام و ژرفای چند انگشت.و اما دروازه هایی نیز هستند بلند و سترگ که گشوده نشوند و سالک را به ستوه آورند: هر چند تنه و مشت بر آنها کوبی اثری نبینی؛ بر جایند و رخصت عبور نفرمایند ...

زورآزمایی با ایشان، مانند مشت کوبیدن است بر سندان.اینانند دروازه های حکمت ادوار و پاسداران گوهرهای بی شمار؛ این دروازه ها را نتوان گشود مگر به شوق دیدار، صبوری بسیار و از همه بالاتر به لطف آفریدگار ...

آری صبوری و تحمل انسان را استحاله می کند و به چشمان او نوری متفاوت می بخشد تا زندگی را به گونه ای دیگر ببیند، بچشد و بفهمد:

تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز   

هزار بازی از این طرفه تر بر انگیزد

|+| نوشته شده توسط . . . . . در سی ام اردیبهشت 1387 و ساعت 15:15  

این روزها به ترجمه های فارسی تا حدی حساس شده ام، نه ...اصلا منظورم آنهایی که مجبورند برای فرار از دست ممیزی بدان متوسل شوند نیست.

آخرین نمونه اش هم عنوان کتاب Seize the day سائول بلو بود، که ترجمه شده بود "دم را دریاب"کسی می داند چرا مترجم عنوان کتاب را این گونه ترجمه کرده ؟

دم را دریاب ! ...

دم به معنی چه ؟

دم، نفس ...و یا یکی از اصطلاحات زبان فارسی که به زمان و یا وقت اشاره می کند...وقتی می شود مفهوم را با لغتی سر راست رساند، چرا باید از کلمات و اصطلاحات عوامانه و یا معانی دسته چندم استفاده کرد.آن هم در ترجمه اثر نویسنده ایی که به کلمات بسیار اهمیت می داد و برای آوردن و استفاده از هر کلمه کلی

دلیل و هدف  داشت.(پست قبلی را مطالعه کنید تا متوجه منظورم شوید.)

درک " سائول بلو " از مسایل انسان ژرف و تشبیهات او زنده و انسانی بود. گویی از ورای شفافیت آب سخن می گفت. " بلو " نیز مانند " میلان کوندرا " به رمان ( ایده ) دلبسته بود، اما چه فرق بزرگی است مثلا بین رمان ایده این دو، و " آلدوس هاکسلی " که او هم عقاید را داستان می کرد، اما هاکسلی هم استثنایی بر قاعده بود که به قول خودش، خوانندگان، این گناه او را بخشیدند و در زمان خود بسیار خواننده داشت . و " دنیای جسور نو " و یا به عبارتی" دنیای عالی نو " و یا باز به عبارت بهتر "دنیای قشنگ نو" به اندازه کافی ، کلاسیک و ماندنی هست .

با این همه نمی توان سائول بلو را نویسنده رمان روشنفکری به حساب آورد، او تنها استادی بود که می توانست به زیبایی حرفهای قشنگ را در میان حوادث معمولی زندگی جای داده و چپ و راست اسامی روشنفکران بزرگ دو قرن اخیر را به همراه عقایدشان به میان آورد ... 

جالب است که نویسندگان از یک سو، تمام وجودشان آنها را وا می دارد که عقاید خود را درباره چیزها و مقوله های فکری که برایشان جالب است، از کتاب و فیلم تا فلسفه و علم ، روی کاغذ بیاورند. از سوی دیگر، باید همه توان حرفه ای خود را به کار ببندند تا دچار زیاده گویی و بیانیه صادر کردن نشوند. و در این میان هنر بلو این بود که می توانست دانش خود را کنترل کند !

او در کنار " ویلیام فاکنر " از بزرگان داستان نویسی مدرن و معاصر امریکاست .

بلو در سال ۱۳۸۳ و در سن ۸۹ سالگی در امریکا درگذشت .

|+| نوشته شده توسط . . . . . در هفدهم اردیبهشت 1387 و ساعت 12:36