آنتونی برجیس ، Anthony Burgess  نویسنده انگلیسی که داستان " پرتقال کوکی " ^۱  او را  استنلی کوبریک  فیلم کرد ، در زندگینامه خود چاپ انتشارات پنگوئن می گوید :

" با تجربه ناموفقی که از نوشتن <لیبرتو> برای اپرا داشتم ، دیدم که نوشتن رمان ساده تر از تصنیف یک سمفونی است . در سمفونی ، رشته های متعدد به هم می پیوندد ، تا در یک لحظه معین ، یک Statement   را بیان کند . در رمان ، کل قضیه عبارت است از تکخوانی Monody و سهولت نوشتن دیالوگ در رمان سخت ناعادلانه به نظر می رسد .

این از نظر من هنر به حساب نمی آمد ، کلک زدن به خواننده بود که انسان نتواند آکورد و کنترپوان به او عرضه کند . مثل این بود که انسان وانمود کند می شود کنسرتو برای تنها یک فلوت ، بدون همراهی ساز دیگری نوشت .

برای اینکه خواننده یایت پولی که برای کتاب می دهد ضرر نکند ، کلمات مشکل و واژه های ابداعی Neologism   به میدان آوردم تا خواننده درگیر ساخت Syntax  جمله گردد . در واقع ، از هر نوع ابتکاری که حالت موسیقایی به نثر بدهد استفاده می کردم .

می دیدم که جویس هم در " عزای فینگن ها " همین کار را کوشید انجام دهد : انباشتن کلمات به صورت آکورد ، عرضه چند داستان هم زمان با هم ، تا اثر کنترپوان آن ایجاد شود ...

|+| نوشته شده توسط . . . . . در بیست و پنجم مرداد 1387 و ساعت 4:19