در یک سحرگاه سرد ماه ژانویه، مردی وارد ایستگاه متروی واشینگتن دی سی شد و شروع به نواختن ویلون کرد. این مرد در عرض ۴۵ دقیقه، شش قطعه ازبهترین قطعات باخ را نواخت. از آنجا که شلوغ ترین ساعات صبح بود، هزاران نفر برای رفتن به سر کارهای‌ شان به سمت مترو هجوم آورده بودند.

( وصف قومی فراموش شده ؛ یا وصف تعالی آثار هنری یک دوران )

                         . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

هنر نشانه حضور انسان است بر زمین ، جای پای حرکت اوست در امتداد تاریخ که معنای زیستن را بازگو می کند و باقی می گذارد . آغاز هنر با آغاز تفکر و اندیشه انسان تنهای رها شده و تبعید شده چنان آغاز شد که گفته شد بر زمین زندگی کنید در آن بمیرید و از آن برآورده شوید . این راه دراز در تکاپویی طی می شود که انگار قرار است پاسخی باشد بر سوال های بی شمار هستی ، کائنات ، زمین ، آسمان ، کوه ها ، درختان و جانوران ...

انسان با دوباره سازی خام دستانه خود از هر چه که می بیند و از هر چه که می پرسد و از هر چه که می خواهد تصویری به جای می گذارد از آرزو های دور و دراز ، از سوال های بی جواب ، تصویر آغاز انسان ، تصویر کوشش اوست برای ماندن ، برای بودن .

|+| نوشته شده توسط . . . . . در بیست و دوم دی 1387 و ساعت 11:5